วันจันทร์ที่ 18 สิงหาคม พ.ศ. 2551
- - - - - - -
First written 18 August 2008
- - - - - - -
Je ne regrette rien.
มนุษย์เราต้องการมีความรักเพื่อสร้างความสุขให้ตัวเอง หรือต้องการมีความรักเพื่อสร้างความเจ็บปวดให้หัวใจ?
ผมยังหาคำตอบไม่ได้..
ผมเคยมีความรัก และผมเชื่อว่าผมได้ทำทุกสิ่งที่จะทำให้คนที่ผมรักมีความสุข
แต่ไม่มีใครสักคนให้คำอธิบายผมได้ว่า แล้วน้ำตาและความทุกข์มากมายของคนที่ผมรักนั่นมาจากไหน?
เขาบอกว่ามาจากผม
เมื่อก่อนที่เราจะรักกัน เขากระวนกระวายว่าผมจะไม่รัก
เมื่อเรารักกัน เขากระวนกระวายว่าผมจะหยุดรัก
และเมื่อเราเลิกกัน เขาก็เจ็บปวดเมื่อทุกอย่างต้องยุติลง
เขาอยากให้ผมรักเขา
ผมบอกเขาว่านั่นไม่เคยเป็นสิ่งที่เขาต้องดิ้นรนเลย ผมรักเขาตั้งแต่ก่อนที่เขาจะรักผมเสียอีก
เขาอยากให้ผมรักเขาอีก
ผมบอกเขาว่าผมรักเขามากแล้วเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะรักใครได้
เขาอยากให้ผมรักเขามากที่สุด เขาอยากเป็นที่หนึ่งของผม
ผมไม่มีคำตอบให้
แต่นั่นทำให้ผมสงสัยทุกสิ่งทุกอย่างที่เรามีร่วมกัน ว่าเขาเห็นตำแหน่งที่หนึ่งหรือที่สุดนี่สำคัญกว่าหัวใจและความรู้สึกผมหรือไม่?
เขาบอกว่าผมไม่เคยทำให้เขารู้สึกเท่าเทียม เขาบอกว่าอยู่กับผมแล้วรู้สึกเหมือนตัวเองไม่ดีพอ เป็นเด็กโง่ที่ทำอะไรพลาดไปหมด
ผมเงียบ..
เขากังวลแต่ว่าจะทำอะไรให้ผมภูมิใจ จะทำอะไรให้ผมรัก ให้ผมยอมรับเขา จะมีวิธีไหนบ้างที่ทำให้เขาพิเศษในสายตาผม
ผมเสียใจ..
เขาบอกว่าเขายังเด็ก เขาเป็นได้เท่านี้ เขาเหนื่อยที่ต้องวิ่งตามผม ต้องคอยเข้าใจผมอยู่ตลอดเวลา
เขาบอกว่าผมไม่เคยให้เกียรติ นับถือเขา หรือมองเขาว่าเสมอภาคกับผมเลย
ผมไม่มีอะไรจะพูด..
ผมเป็นผู้ชายธรรมดาที่อยากได้ใครสักคนไว้พูดคุย แบ่งเบาทุกข์สุข หัวเราะด้วยกันในเวลาที่อากาศดี และกางร่มไปไหนมาไหนด้วยกันในวันที่ฝนตก อยากได้ใครสักคนที่อาจจะขัดใจผมบ้าง ทำให้ผมโมโหบ้าง แต่ก็ทำให้ผมมั่นใจพอว่าอย่างไรเสียเขาก็รักและยอมรับผมอย่างที่ผมเป็น
ทุกอย่างที่เขาบอกผมมา เป็นเกณฑ์ที่เขาตั้งขึ้นและคิดไปเองว่านั่นคือสิ่งที่ผมต้องการ เมื่อเขาเป็นไม่ได้ดังใจเขาก็เดือดเนื้อร้อนใจ หรือเมื่อเขาทำได้แต่ผมไม่ได้แสดงความยินดีเขาก็พาลเอาว่าทำเท่าไรผมไม่เคยพอใจ
ผมอยากได้คนธรรมดาที่มีความสุขกับการเป็นตัวของตัวเอง ที่จะไม่เห็นผมเป็นเพียงไม้บรรทัดวัดว่าเขาดีหรือไม่ดีอย่างไร เป็นที่รักหรือเป็นที่ชังแค่ไหน ผมก็มนุษย์คนหนึ่งเท่านั้น จะมีอำนาจอะไรไปชี้ถูกผิด.. หรือควรไม่ควรได้?
ผมรู้ว่าเขาพยายามทุกอย่าง แต่เขาไม่เคยถามว่าอะไรคือสิ่งที่ผมต้องการ
เขาให้ผมมากมาย แต่เขาไม่เคยหยุดคิดว่าสิ่งไหนคือสิ่งที่ผมอยากได้จริงๆ
ความทรงจำที่ดีเรามีร่วมกันมากมาย แต่ทำไมเขาจึงเลือกฝังใจแต่กับสิ่งที่ทำให้ตัวเองเจ็บปวด?
เขาคิดเพียงแต่ว่าเขาไม่เป็นที่รัก เขาไม่มีความหมายสำหรับผม เขาไม่ใช่คนสำคัญ
แต่เขาไม่คิดสักนิดว่าผมกับเขามีวิธีแสดงออกและเกณฑ์ในใจไม่เหมือนกัน
ผมให้เวลาเขียนจดหมายถึงเขามากกว่าทำงานที่จะนำผมไปสู่ความก้าวหน้าและความสำเร็จ
ผมหมดค่าใช้จ่ายกับของกระจุกกระจิกที่ผมอยากส่งให้เขาเพื่อให้รู้ว่านึกถึงตลอดระยะเวลาที่เราอยู่ด้วยกันมากกว่าของที่ซื้อเพื่อตัวเอง และหมดค่าใช้จ่ายในการพบจิตแพทย์หลังจากที่เราเลิกกันมากกว่าค่าเช่าบ้านรายเดือน
ผมไม่เคยนอนหลับเวลาที่ต้องนอนฟูกเดียวกับใคร แต่ผมก็ทนที่จะไม่นอนทั้งคืนและไปผล็อยหลับเอาเมื่อรุ่งสาง เพื่อให้แน่ใจว่าอย่างน้อยถ้าเขานอนพักอยู่กับผมก็ปลอดภัยกว่าไปนอนคนเดียวที่อื่น
ผมไม่ชอบให้ใครมาที่บ้าน ผมถือว่าเป็นอาณาเขตส่วนตัวของผม แต่ผมก็ยอมแบ่งปันอาณาเขตนั้นกับเขาโดยดี
จดหมายถึงเขามันก็แค่กระดาษเปื้อนหมึก ข้าวของที่ให้ไปก็ไม่ใช่เพชรนิลจินดา เตียงนอนของผมไม่ได้บุด้วยผ้าต่วน และบ้านของผมก็แค่ที่ซุกหัวนอน ไม่ได้มีอะไรให้น่าประทับใจหรือจดจำ..
ที่ผมเลือกจะให้เวลากับเขาแล้วไม่ทำเรื่องที่ควรทำ ปล่อยให้อนาคตตัวเองมุ่งหน้าสู่หายนะ หรือที่ผมจะประสาทเสีย ฟุ้งซ่านจนต้องกลับมาใช้สารเคมีบำบัด ทั้งหมดนี้ก็เป็นเรื่องส่วนตัวของผม ผมเลือกที่จะทำสิ่งเหล่านั้นเอง ไม่เสียดายและไม่เสียใจที่ได้ทำ หากย้อนเวลากลับไปได้ก็จะทำเหมือนเดิมแม้รู้ว่าตอนจบของเรื่องจะเป็นอย่างไร จึงไม่ปรารถนาให้ใครต้องรู้สึกว่ามันเป็นบุญคุณหรือเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่
แต่ที่น่าเศร้าก็คือเขาอาจไม่มีวันรู้ว่าสิ่งเหล่านั้นที่ผมทำ ที่เขามองว่าก็เป็นแค่การแสดงความรับผิดชอบ แท้จริงแล้วก็มีแต่เขาคนเดียวเท่านั้นที่ได้รับไป
เขาไม่สบายใจ เขาอยากพูด อยากระบาย เขามีปัญหา เขาสับสน เขาเป็นทุกข์..
ผมฟัง ผมพยายามช่วยคิดหาทางออกให้เขา ผมแนะนำทุกสิ่งที่ผมคิดว่าดีที่สุด
เขากลับคิดว่าผมเก่งเกินมนุษย์ คิดว่าผมรู้เสมอว่าจะทำอะไร ไม่มีทางเข้าใจเขา สิ่งที่ผมพูดมีแต่จะทำให้เขารู้สึกแย่กับตัวเอง
ผมจึงเงียบ..
เขาอยากฟังความจริง อยากเผชิญหน้า อยากเปิดอกถกปัญหา อยากพูดทุกอย่าง
แต่ทุกครั้งที่ผมพูดในสิ่งที่ผมคิด เขากลับรู้สึกเหมือนถูกทำร้าย
และนั่นก็พาเขาเข้าสู่วงจรเดิมที่ทำให้เขารู้สึกไม่ดีพอ พยายามเท่าไรก็ไม่มากพอ ไม่เป็นที่รักพอ..
ผมจึงต้องเงียบอีกครั้ง..
และเลือกที่จะเงียบตลอดมา
ถ้าคุณเป็นผมคุณจะทำอย่างไร?
จะเลือกนิ่งไว้ เพื่อที่จะถูกกล่าวหาว่าเพิกเฉย เย็นชา คลุมเครือ อ้อมค้อม
หรือเลือกจะพูดสิ่งที่ใจนึก เพื่อที่จะถูกกล่าวหาว่าทำให้คนคนหนึ่งต้องรู้สึกด้อยค่า ไม่มีอะไรดี
เพราะไม่ว่าทางเลือกไหน ผมก็ผิดแต่แรกทั้งนั้น
ความพยายามที่จะรักษาน้ำใจเขาไม่เคยทำให้เขามีความสุข
ความตรงไปตรงมาเพื่อที่ทำให้เราได้อยู่กันนานๆ.. ก็ทำลายความนับถือตนเองที่เขามี
คนเรามักจะเรียกร้องหาความจริง แต่อาจไม่เข้มแข็งพอที่จะรับฟัง
คนเรามักกระเหี้ยนกระหือรือที่จะทะเลาะ แต่อาจไม่พร้อมจะยอมรับผลที่ตามมาหากตนต้องเป็นฝ่ายยอมจำนน
เมื่อเป็นเช่นนี้แล้ว ผมผิดด้วยหรือที่จะเลือกความสงบ?
ถ้าทะเลาะกันไปแล้วทุกอย่างยังอยู่ที่เดิม ซ้ำยังแย่กว่าเดิม ผมจะอยากทะเลาะไปเพื่ออะไร..
เมื่อผมเศร้า ผมเหงา ผมเดียวดาย ผมทุกข์ ผมไม่สบายใจ ผมไม่มีทางอื่นนอกจากอดทนไปตามลำพัง
เพราะอย่างไรเสียเขาก็ไม่เคยเชื่อว่าผมจะสามารถทุกข์ได้อย่างเขา เศร้าได้อย่างเขา และเจ็บปวดได้อย่างเขา
เขาคิดว่าผมแข็งแกร่ง คิดทุกอย่างได้ด้วยตัวเอง มีคำตอบให้กับทุกสถานการณ์
โดยลืมไปว่าเขาเองที่คนนอกดูว่าพร้อมทุกอย่างก็มีความทุกข์เช่นกัน และไม่เคยสักครั้งที่ผมจะมองว่าความทุกข์เขาเป็นเรื่องเล็ก
ผมให้เวลากับความทุกข์ของเขาทางโทรศัพท์ได้ตั้งแต่หัวค่ำยันรุ่งสาง..
และเมื่อวางสาย ผมก็คิดเรื่องของผมต่อเงียบๆ.. คนเดียว
มีเพียงพระอาทิตย์ที่โผล่พ้นฟ้าเท่านั้นที่ทอแสงให้กำลังใจ
เขาเห็นแก่ตัว เขาไม่ดี เขาไม่ละเอียดอ่อนพออย่างนั้นหรือ?
ไม่ใช่สักอย่าง..
เด็กโง่ที่เขาอุปโลกน์ขึ้นมาคนนั้นก็ไม่เคยมีตัวตนอยู่ในโลกของผม เพราะผมไม่เคยเห็นเขาเป็นแค่เด็ก และผมไม่เคยเห็นเขาโง่
หลายปีแห่งความเงียบและความอึดอัดใจ ผมได้คำตอบว่ามันคือความแตกต่างที่ไม่อาจมาบรรจบกันได้
ผมทรมานกับความรู้สึกที่ไม่ว่าพยายามทะนุถนอมความรู้สึกเขาแค่ไหน ท้ายที่สุดเขากลับเจ็บปวดเพราะผมเสมอ
มีผมอยู่ข้างๆเขาก็ทุกข์ ไม่เคยเป็นสุขเพราะกระวนกระวายอยู่ตลอดเวลาว่าผมจะไม่รักหรือจะเสียผมไป
แล้วผมจะทนสถานการณ์แบบนั้นอยู่ได้หรือ?
แม้การเดินจากมาอาจสร้างบาดแผล แต่อย่างน้อยมันก็จะเป็นบาดแผลครั้งสุดท้ายเพื่อยุติทั้งความรัก ความผูกพัน ความเจ็บปวด และความทุกข์
และใช่ว่าจะมีเขาเพียงคนเดียวที่ต้องทนแบกรับความเจ็บปวดของบาดแผลนี้..
ผมไม่เคยร้องไห้ แต่นั่นไม่ได้แปลว่าผมจะทุกข์ไปน้อยกว่าคนที่หลั่งน้ำตา
ผมเศร้าที่ทุกอย่างต้องจบลงเช่นนี้ แต่ผมไม่มีอะไรให้ต้องเสียใจ เพราะผมเชื่อว่าผมพยายามทุกอย่างและได้ทำดีที่สุดแล้ว
ผมไม่เสียใจที่เราได้มาเจอกัน ผมไม่เสียใจที่ครั้งหนึ่งเราเคยมีช่วงเวลาดีๆด้วยกัน
และผมก็ไม่เสียใจที่ผมเลือกเดินจากมา เพราะนี่เป็นหนทางเดียวที่ทั้งเขาและผมจะเป็นอิสระได้
อย่างน้อยเขาก็จะเป็นอิสระจากผมที่ทำให้เขารู้สึกไร้ค่าและไม่เป็นที่รัก รอดพ้นจากผมที่ทำให้เขาเหนื่อยล้าตลอด
และผมเองก็จะได้เป็นอิสระจากความรู้สึกที่ทรมาน เพราะต้องทำให้คนคนหนึ่งเป็นทุกข์เสมอไม่ว่าจะพยายามแค่ไหน
ผมรู้ดีว่าเขาเองก็ไม่เสียใจ ผมมั่นใจว่าเขาต้องมีชีวิตที่ดีขึ้นและมีความสุขกว่าเดิมเมื่อผมไม่ได้อยู่ตรงนั้น.. คอยบั่นทอนเขาอีกต่อไป
หัวใจอาจจะแตกสลาย ความรู้สึกอาจจะปวดร้าวเกินคำบรรยาย
แต่ผมยังย้ำกับตัวเองว่าผมต้องผ่านพ้นมันไปให้ได้..
เมื่อนอนหลับสักตื่น ทุกอย่างย่อมดีขึ้น มีใครบอกผมไว้อย่างนั้น
ถ้าเพียงผมสามารถข่มตาหลับได้ลง..
ผมหยิบแผ่นเสียงเก่าเก็บของพ่อออกมา แล้ววางลงบนเครื่องเล่น แตะเข็มอย่างระมัดระวัง
Non, rien de rien
Non, je ne regrette rien
Ni le bien qu'on m'a fait
Ni le mal tout ça m'est bien égal!
Non, rien de rien
Non, je ne regrette rien
C'est payé, balayé, oublié
Je me fous du passé!*
ผมยิ้มให้พระอาทิตย์ดวงเดิม..
สุดท้ายเราก็มีกันอยู่แค่นี้ ใช่ไหม?
:: The End ::::::::
* Je Ne Regrette Rien by Edith Piaf
Lyrics Translation
No, nothing at all
No, I regret nothing
Neither the good things
Nor the bad - they're all the same to me!
No, nothing at all
No, I regret nothing
It's been paid for, swept away, forgotten
I don't give a damn about the past!
0 ความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น